Ile razy zdarzało się Wam, że byliście w sklepie/jechaliście samochodem i usłyszeliście jakiś fajny utwór? Tylko co to jest? I kto to śpiewa? Sporo fajnej muzyki umyka nam bardzo często dlatego, że nie jesteśmy w stanie ustalić, kto ją wykonuje. W takich sytuacjach przychodzi z pomocą Soundhound. Wystarczy włączyć program, skierować telefon w stronę źródła dźwięku i voila! Aplikacja nagrywa próbkę, porównuje ją z bazą danych i podaję wszystkie informacje o danym utworze i jego wykonawcy. Oczywiście im lepsza jakość nagrania tym dokładniejsze wyszukiwanie. Twórcy chwalą się co prawda, że program jest w stanie rozpoznać nawet nucenie, ale jest to bardziej „hłyt maketintody” niż prawda.

Po tym wstępie o zabarwieniu lekko dygresyjnym, pozwólcie, że przejdę do sedna. W zeszły weekend, razem ze swoim teatrem, występowałem na imprezie o nazwie „Ogród Sztuk”. Prezentowali się na niej rozmaici artyści i szkoły artystyczne. Odbywały się koncerty, przedstawienia i pokazy mody. Podczas jednego z tych ostatnich, usłyszałem utwór, który bardzo przypadł mi do gustu, a którego w ogóle nie znałem. Niewiele myśląc wyjąłem więc telefon i… tak dowiedziałem się o istnieniu Bonobo. Po 5 sekundach wiedziałem już, że kompozycja nazywa się „Animals” i pochodzi z albumu „Black Sands”.

Utwór ten całkowicie mnie zafascynował. Choć od wczoraj jestem szczęśliwym posiadaczem całego albumu, na razie słucham głównie jego. Bonobo udało się uzyskać idealną mieszankę dźwięków. Perkusja, bas i ten saksofon, zwłaszcza partie z przedmuchem. Poezja! Całości można słuchać w kółko i to zarówno jako nieinwazyjne tło, jak i skupiając się na każdym dźwięku. Tą drugą metodę (zwłaszcza na słuchawkach) – szczerze polecam. Dopiero wtedy w pełni można docenić kunszt twórcy i jego własny styl. Charakterystyczną cechą kompozycji Bonobo jest dodawanie poszczególnych elementów melodii i instrumentów sekwencyjnie. Ten zabieg, bardzo częsty w granym na żywo bluesie i jazzie powoduje, że utwór zagęszcza się, rozwija się przed słuchaczem. Bardzo mi to odpowiada.

Polecam Wam cały album „Black Sands”. Ma niesamowity, spójny klimat. Taki lekko melancholijny, bardzo jazzowy. Świetnie wypadają również występujący gościnnie wokaliści. Jeżeli szukacie czegoś nowego – spróbujcie. Coś mi się wydaję, że nie będzie żałować

Gdy pisałem o muzyce do spektaklu, wspomniałem, że przejrzałem bardzo dużo, bardzo różnej muzyki. Siłą rzeczy, wiele świetnych utworów musiałem odrzucić. Miałem ograniczone zapotrzebowanie na muzykę i więcej po prostu nie byłem w stanie zmieścić w dwugodzinnym przedstawieniu. Jeżeli miałbym jednak wskazać jeden utwór, który nie zmieścił się na soundtracku, a którego żałuję, byłaby to właśnie kompozycja „Gun” Emilíany Torrini.

Podobnie, jak w przypadku Miki, również Emilíana jest odkryciem mojego szefa. To właśnie w pracy po raz pierwszy usłyszałem „Gun”. To jeden z tych utworów, który momentalnie zwraca uwagę. Mroczny klimat, wspaniała linia basu i gitary i ten głos… Poezja. Zresztą posłuchajcie sami:

Polecam słuchanie w nocy na słuchawkach. To co się dzieje w drugim planie ten piosenki to mistrzostwo świata.

Wydaje mi się, że fakt, iż Emilíana jest Islandką nie jest bez znaczenia. Jest w tym utworze coś „bjorkowatego”. Ale o ile nie przepadam za Bjork, o tym Torrini ma na razie stałe miejsce w moim odtwarzaczu MP3. Na razie mam jedynie album „Me and Armini” ale już pracuję nad zdobyciem kolejnych

Zachęcam Was – dajcie Emilii szanse! Powinna was zauroczyć, co najmniej tak samo skutecznie, jak Królowa Śniegu!

A właśnie – „Masztalerz”. Przede wszystkim zapraszam serdecznie wszystkich czytelników „Dźwięków muzyki”! Gramy w najbliższą sobotę, niedzielę i poniedziałek (16, 17, 18.01) o godz. 19:00 w Natolińskim Ośrodku Kultury (mapa dojazdu). Wstęp wolny!

Po drugie, ponieważ nadal jest to blog o muzyce, chciałbym opowiedzieć Wam nieco o muzyce, którą wybrałem do spektaklu. Część sam, część z pomocą VooDoo Economista i innych osób grających w przedstawieniu. Taki mały muzyczny „sneak preview” tego, co będziecie mogli usłyszeć, jeżeli odwiedzicie NOK w ten weekend. Kolejność zgodna ze scenariuszem dźwięku.

1. Incantation – „Black Moon Chronicles OST” – Pierre Esteve – w „Masztalerzu” motyw jeźdźców apokalipsy. „Kroniki Czarnego Księżyca” to gra komputerowa o jednym z najlepszych soundtracków, jakie miałem okazję słyszeć. W samą grę grałem bardzo mało i pewnie nie wpadłbym na pomysł wykorzystania tej ścieżki dźwiękowej, ale na szczęście VooDoo Economist podsunął mi tą propozycję. Niestety nie udało mi się znaleźć tego utworu w sieci. Musicie przyjść, żeby go posłuchać

2. Death is ihe Road to Awe – „The Fountain” – Clint Mansell – motyw czwartego z jeźdźców apokalipsy – Śmierci. Kolejna propozycja Economista i kolejny strzał w dziesiątkę. Mansell, który skomponował również muzykę do „Requiem dla Snu”, po raz kolejny udowodnił, że jest mistrzem w budowaniu napięcia i niezwykle mrocznego klimatu. W kulminacyjnym momencie utworu aż ciarki chodzą po plecach.

3. Theme from Deadwood – „Deadwood OST” – David Schwartz – tzw. motyw karczmy. Lekki, skoczny, a zarazem, gdzieś w tle  mroczny. Choć fabuła i atmosfera „Masztalerza” nie ma nic wspólnego z klimatem westernu, motyw z serialu o dzikim zachodzie sprawdził się w nim idealnie. Po raz trzeci Economist zainspirował mnie do tego, żeby wykorzystał tę właśnie kompozycję. Jestem przekonany, że podobnie jak ja będziecie ją nucić przez długi czas.

4. Pot City – „Cowboy Bebop OST” – Yoko Kanno i the Seatbelts – dałem już wyraz swojej miłości do Yoko Kanno na łamach „Dźwięków muzyki”. Tym bardziej cieszę się, że mogłem skorzystać z jej utworów pracując nad muzyką do „Masztalerza”. Wykorzystałem muzykę z serialu „Cowboy Bebop”, ponieważ jest to jeden z moich ulubionych albumów. Czasem jazzujący, czasem zbaczający w stronę bluesa. „Pot City” to utwór, który idealnie nadaje się jako tło do sceny, w której cała akcja „Masztalerza” zawiązuje się, a główna bohaterka – Oliwka, postanawia, że uwiedzie przynajmniej jednego z jeźdźców apokalipsy…

5. Rever’s Edge – „FLCL OST” – the pillows – motyw do monologu Oliwki. Kolejny przedstawiciel muzyki japońskiej w „Masztalerzowym” soundtracku, tym razem pochodzący z soundtracku do serialu Furi Kuri, autorstwa zespołu the pillows. Uwielbiam ten utwór. To jedna z tych kompozycji, których mógłbym słuchać w kółko. Spokojna, rytmiczna – po prostu piękna. Polecam słuchać ją w deszczowy dzień albo w jakiś ładny wiosenny poranek. Poezja dla uszu. Ten utwór dość szybko wpadł mi do głowy, ale nie byłem pewien, czy będzie odpowiedni do najważniejszego monologu w całej sztuce. Bo wiecie, z muzyką w monologach jest jak z przyprawami w potrawach – dodasz odpowiednie i jest pyszna, przesadzisz i wszystko szlag trafia. Na szczęście na próbach utwór „Rever’s Edge” sprawdził się i dzięki temu swój monolog Oliwka mówi właśnie z tą piękną muzyką w tle.

6. Words That We Couldn’t Say – „Cowboy Bebop OST 3″ – Yoko Kanno i the Seatbelts – kolejny utwór Kanno, który trafił do przedstawienia i kolejny przedstawiciel soundtracku z „Cowboy Bebopa”. Gitarka w tym utworze ładnie współgra z „Rever’s Edge”, a utwory te w spektaklu pojawiają się po sobie. Nastrój melancholijny nie jest przypadkowy… Więcej szczegółów nie zdradzę, bo musiałbym spoilerować

7. You Make Me Cool – „Cowboy Bebop OST 2″ – Yoko Kanno i the Seatbelts – motyw Szpiega. Ponieważ jest tłem do sceny humorystycznej i rozluźniającej atmosferę po scenach poprzednich, szukałem czegoś nietypowego i żywego. I po raz kolejny z pomocą przyszła mi Yoko. Perkusja i sekcja dęta w tej kompozycji to absolutne mistrzostwo. A do tego jest w tym utworze coś takiego… bo ja wiem… szpiegowsko-bondowskiego Czyli nadaje się na motyw dla królewskiego Szpiega, prawda?

8. The Night – „Almost Human” – Voltaire – motyw drugiego z jeźdźców – Wojny. Zaproponowany przez aktora, która gra tą postać, od razu mi się spodobał. Nie znałem wcześniej Voltaire, ale teraz nadrabiam zaległości i już wkrótce powinienem coś o nich napisać, bo muzykę tworzą co najmniej zacną

9. T 4.2 – „East Meets East” – Nigel Kennedy and Kroke – motyw trzeciego z jeźdźców – Zwycięstwa Ewangelii. Zastanawiałem się nad tym, gdzie umieścić ten utwór bardzo długo.  w końcu postanowiłem go wykorzystać w scenie, w której sam gram. Jakoś pasował mi do charakteru Zwycięstwa. I do nastroju jego sceny.

10. The Patient – „The String Tribute to Tool” – Eric Gorfain – świetny skrzypcowy cover kompozycji Toola z albumu „Lateralus”. Pierwotnie chciałem wykorzystać oryginał, ale potem doszedłem do wniosku, że skrzypce lepiej podkreślą atmosferę nadchodzącego w spektaklu końca świata. Jeżeli lubicie Toola, polecam album Gorfaina, jeżeli nie – posłuchajcie „Lateralusa” – mistrzowski album.

11. High Priests – „Michael Flatley Feet of Flames” – Ronan Hardinan – motyw mnichów. Tu podszedłem do tematu klasycznie. Mnisi w „Masztalerzu” wchodzą na scenę do muzyki skomponowanej na potrzeby przedstawienia Feet of Flames, jednego z najsłynniejszych tancerzy irlandzkich – Michael Flatley’a. Chór i bębny to idealna oprawa dla 7 ludzi w habbitach, którzy przychodzą opieczętować Oliwkę przed końcem świata…

12. Nutshell – „Jar of Flies” – Alice in Chains – ten wybór zaskoczył nawet mnie. Nie przypuszczałem, że Alice in Chains znajdzie się w muzyce do mojego przedstawienia. I to nie dlatego, że ich nie lubię – jest wręcz przeciwnie. Po prostu nawet nie brałem ich po uwagę szukając muzyki do „Masztalerza”. Ale gdy, przez przypadek, sięgnąłem ponownie po „Jar of Flies”, olśniło mnie. Początek tej piosenki jest tak nastrojowy i tak pasuje do klimatu sztuki, że musiałem go wykorzystać.

13. ( Don’t Fear) The Reaper – „Agents of Fortune” – Blue Oyster Cult – i na koniec ukłony… Niby rzecz najprostsza, ale też spędzała mi sen z powiek. I tu ponownie z pomocą przyszedł VooDoo Economist, który zaproponował utwór zespołu Blue Oyster Cult, którego muzykę wykorzystał w swoim przedstawieniu. Jest w końcu  coś przewrotnego w tym, aby kończyć spektakl, w którym jedną z postaci jest Śmierć, utworem „Nie bój się kosiarza” Jak usłyszę pierwsze takty tego utworu na sobotniej premierze na pewno odetchnę z ulgą.

I tak wygląda ścieżka dźwiękowa do „Masztalerza”. Mam nadzieję, że udało mi się Was trochę zaintrygować.

Zapraszam raz jeszcze! Oto linki do informacji o przedstawieniach na Facebooku:

• Premiera A
• Premiera B
• Premiera C

Do zobaczenia!

Jak zapewne domyślacie się po takim wstępie, moja miłość do salsy nie dość, że nie przygasa, to wręcz rozkwita na dobre. Na parkiecie czuję się coraz lepiej, wreszcie przechodzi mi strach przed proszeniem do tańca nieznanych mi kobiet – generalnie i lekką dozą kryptoreklamy – I’m lovin’ it!

Ponieważ również dziś wybieramy się silną ekipą na salsotekę (do klubu Euforia na pasażu Wiecha), postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma utworami salsowymi, które ostatnio chodzą mi po głowie. Have fun i do zobaczenia na parkiecie

DLG – Quiero Decirte Que Te Amo – mój absolutny (i nie tylko mój, prawda Basiu?) ulubieniec. Genialny utwór. I dobry do tańczenia

Massimo Scalici – You (salsa remix) – znany utwór zremiksowany na salsę. Dzięki niemu udało mi się przekonać do salsy moją koleżankę z pracy. Ale nie tylko dlatego go lubię.

Justin Timberlake – What Goes Around (Salsa Remix) – skoro już przy coverach jesteśmy, coś co znalazłem ostatnio

I jak na złość się udało. Najpierw pojawił się singiel nagrany z Kylie Minogue, pt. „Something Stupid”. Moim zdaniem, najsłabszy na całym albumie. Nie znaczy to, że zły. Najsłabszy. Niemniej jednak na tyle interesujący, żeby przykuć moją uwagę i na nowo wzbudzić we mnie ciekawość albumem „Swing When Y0u’re Winning”. Wysupłałem kasę z kieszonkowego (hehe, to były czasy) i podreptałem do Empiku.

Wspominałem już w swoim blogu, że mam szczególny sentyment do jazzu. Uwielbiam ten gatunek. W każdej odmianie, choć nie ukrywam, że najbardziej pasują mi kompozycje nieskomplikowane, rytmiczne, powiedziałbym zrozumiałe. Mój drogi ojciec mówi o nich, że są grane „czysto, równo i po ludzku”. Takie właśnie utwory grały big-bandy i takie utwory śpiewał „Frankie”. Chwała Williamsowi za to, że idealnie oddał klimat czasów ich świetności. Nie spodziewałem się tego po nim, prawdę mówiąc.

Robbie przyznał, że jego celem było przede wszystkim oddanie hołdu Frankowi Sinatrze. Ba, w jednym z utworów mistrza („It Was a Very Good Year”), dzięki nowoczesnej technice, obaj śpiewają razem. Poza tą piosenka na albumie znalazły się kompozycje Duke’a Ellingtona, Nata Kinga Cole’a, Kurta Weilla czy George’a Gershwina. Same wielkie nazwiska. A do tego wszystkiego, niejako na deser, Robbie na płycie umieścił również jedną swoją kompozycję „I Will Talk And Hollywood Will Listen”. Jest ona tak dobrze dopasowana klimatem do reszty, że mocno się zdziwiłem, gdy dowiedziałem się, kto jest jej kompozytorem.

Płyty słucha się niezwykle przyjemnie. Kołyszące rytmu basowe, do tego cała sekcja dęta – poezja. No i wokal Robbiego – pierwsza klasa.  Słychać również jak dużą frajdę miał on podczas nagrywania. Zaprosił do studia swoich przyjaciół – poza Minogue, również Ruperta Everetta i Jonathana Wilkesa. Każdy z nich wniósł coś ciekawego do albumu i do śpiewanych utworów (duet z Everettem – „They Can’t Take That Away From Me” oraz „Mr. Bojangles” to zdecydowanie moje ulubione utwory). Nie są to tylko znane nazwiska, wykorzystane do zwiększenia siły marketingowej płyty.

Nie wiem, jak ortodoksyjni fani Williamsa zareagowali na ten album. Dla mnie jednak jest to kawał świetnej muzyki i idealny hołd dla lat świetności jazzu i swingu. Jeżeli wcześniej nie mieliście tej płyty w rękach – marsz do sklepu. Nie sądzę, abyście poczuli się zawiedzeni!

A na koniec dwa utwory z płyty, na zachętę:

„They Can’t Take That Away From Me”

„Mr Bojangles”

P.S. To jest kolejny album, który wykopałem i przerzuciłem na MP3. Zachęcam Was do tego samego. Na pewno na płytach macie tony muzyki o której zapomnieliście, a która wciąż warta jest słuchania.

Płyta „All This Time” Stinga (jedna z pierwszych odkopanych ) to album niezwykły. Nie tylko dlatego, że zawiera nietypowe aranżacje największych przebojów artysty, ale przede wszystkim dlatego, że została nagrana 11.09.2001 roku. Wszyscy muzycy biorący udział w koncercie, który miał miejsce w Il Palagio we Włoszech, wiedzieli o zamachu na WTC. Sting nawet zastanawiał się nad odwołaniem imprezy, ale wszyscy jego muzycy postanowili zagrać pomimo tragicznych wydarzeń w Nowym Jorku i koncert się odbył. Został on zadedykowany ofiarom ataku.

Już w pierwotnym zamyśle utwory przygotowane na ta płytę były zaaranżowane na nowo, w dużo spokojniejszym stylu. Bliżej temu albumowi miało być do płyt „Unplugged” niż do klasycznych koncertówek.  Sam Sting przyznał jednak, że w związku z wydarzeniami w USA klimat wieczoru znacząco różnił się od pierwotnych zamierzeń. Był bardziej nostalgiczny, smutniejszy. Słychać to bardzo dobrze we wszystkich utworach. Dla mnie ten album jest idealny na jesień. Ale raczej, żeby się zadumać i wyciszyć niż aby poprawić sobie humor.

Szczególnie z tego albumu polecam cztery utwory: „Roxanne” (świetna wersja), „Mad About You” (jeden z moich ulubionych utworów Stinga), „Moon Over Bourbon Street” i „Fields of Gold”.

Jeżeli tak jak lubicie Stinga, ta płyta na pewno Was nie zawiedzie!

A na koniec jeszcze jedna ciekawostka – Sting grający na lirze w jednym z odcinków „Studio 60 on the Sunset Strip” (bardzo fajnego serialu, który jednak nie cieszył się ogromna popularnością i został zdjęty):

Muszę Wam powiedzieć, że reżyseria to nie jest łatwe zadanie. Podobnie jak z aktorstwem może się wydawać, że to nic trudnego. Trzeba powiedzieć aktorom gdzie mają stać i co robić i „z czapki”. A właśnie, że nie! Po pierwsze trzeba wiedzieć, gdzie Ci aktorzy mają stać i co robić. W każdej sekundzie spektaklu! Po drugie aktorzy muszą się dobrze czuć w tych sytuacjach, ponieważ to od nich zależy ich interpretacja i wykorzystanie. To nie reżyser gra (chyba, że sam sie obsadzi we własnej sztuce Ja tak zrobiłem, hehe), tylko aktorzy. Jeżeli oni nie czują się dobrze, nawet najlepszy reżyser polegnie.

Bardzo ważnym składnikiem każdego spektaklu teatralnego (filmu również) jest muzyka. Buduje klimat, podkreśla niektóre fragmenty dialogu. Dlatego już na początku prac na „Masztalerzem” zaczęłem przeczesywać swoją bibliotekę muzyczną w poszukiwaniu odpowiednich utworów. W tej chwile jesteśmy w połowie pracy nad spektaklem (choc najtrudniejsze przed nami), a ja ciągle szukam. Tak trudne jest to zadanie. Mam już kilka pomysłów, wiem, że soundtrack „Masztalerza” będzie się kręcił wokół klimatów jazzowo-instrumentalnych, ale żadnych pewniaków jeszcze nie ma.

Jednym z ciekawszych albumów, który wpadł mi w ręcę podczas poszukiwań jest „East Meets East” Nigela Kennedy’ego, który nagrał wraz z krakowskim zespołem grającym muzykę klezmerską – Kroke. Jest to o tyle zabawne, że w „Pragmatystach”, naszej poprzedniej sztuce, również wykorzystaliśmy jego muzykę. Wtedy byli to „Jeźdźcy Burzy”, czyli cover zespołu The Doors, tym razem stawiam na autorskie kompozycję mieszkającego w Polsce wirtuoza skrzypiec.

„East Meets East” to album, jak bardzo trafnie wskazuje na to jego nazwa, bardzo zakorzeniony we wschodnioeuropejskiej tradycji i kulturze. W szerokim tego słowa znaczeniu. Słuchając tej płyty można odnieść wrażenie, że celem skrzypka było uchwycenie tego specyficznego dla Krakowa nastroju „cesarsko-królewskiego” kotła, w którym obok siebie występowały motywy żydowskie, węgierskie czy polskie. Musze przyznać, że bardzo mi taki nastrój odpowiada.

Szczególnie zaś do gustu przypadły mi dwa utwory i to właśnie o nich myślę pod kątem „Masztalerza”.

Oto one:

„Lullaby for Kamila”

„T 4.2″

Oba bardzo spokojne, oba bardzo nastrojowe. Na razie słucham ich przynajmniej raz dziennie i ciągle nie mogę się zdecydować, które bardziej pasuje do pełnej napięcia sceny miłosnej między głównymi bohaterami. Jeżeli macie swój typ, zachęcam, żebyście się podzielili. A w międzyczasie posłuchajcie całej płyty Nigela. Naprawdę warto!

Poza niewątpliwym moim zdaniem pięknem samego tańca (konkretnie tańczących, a jeszcze dokładniej tancerek ) bardzo istotną rolę w salsie odgrywa muzyka. Idealna na imprezę. Żywa, energiczna, z bardzo rygorystycznym rytmem, który w ryzach trzymają instrumenty zwane clave. Jako miłośnik muzyki wszelakiej, równie ochoczo co do nauki tańca zabrałem się za uzupełnianie mojej biblioteki muzycznej o salsowe rytmy. Tak właśnie wpadłem na płytę „Rhythms Del Mundo”.

Jest to album, stworzony przez kubańskich muzyków współtworzących lub współpracujących z Buena Vista Social Club. Aż dziw więc, że ten akurat album przeszedł jakoś bez echa! „Rhythms Del Mundo” to krążek zawierający covery znanych utworów takich artystów jak Coldplay, U2 czy Maroon 5, ale również nowe aranżacje klasyków, jak chociażby „As Times Goes By” czy „Killing Me Softly”. Mieszanka dośc nietypowa, a jednak doskonale zestawiona. Najlepsza rekomendacją niech będzie fakt, że kilku utworów z niej słucham codziennie. Na czele z genialnym „I Still Haven’t Found What I am Looking For”:

W życiu bym nie przypuszczał, że ktoś może w tak genialny sposób przerobić jeden z moich ukochanych utworów. Niesamowita dawka pozytywnej energii, prawda? Nogi same rwą się do tańca Drugim ciekawym i świetnym przykładem tego, do czego zdolni sa muzycy Buena Vista Social Club jest cover piosenki „Clocks” zespołu Coldplay:

Ten utwór akurat trochę mi się przejadł – jest jednym z ulubionych „training tracków” naszych instruktorów salsy. Co nie zmienia faktu, że zaaranżowany jest genialnie.

Również z klasykami muzyki na płycie „Rhythms Del Mundo” muzycy obeszli się z klasą i należytym szacunkiem. „As Time Goes By” w wykonaniu Ibrahima Ferrera robi ogromne wrażenie.

Polecam tą płytę równie gorąco co polecam wszystkim, którzy jeszcze nie próbowali, naukę salsy. To świetna zabawa we wspaniałej atmosferze!

Do zobaczenia na parkiecie! Choćby dziś w klubie Skafander na Miodowej

Dziś, korzystając z tego, że z oknem ostatnie podrygi lata, piosenka o słońcu. I to nie byle jaka piosenka! Panie i Panowie, po raz pierwszy na łamach Dźwięków Muzyki – John, Paul, George i Ringo, czyli The Beatles!

(szaleństwo na widowni)

Są takie utwory, których człowiek słucha i od razu tzw. banan pojawia mu się na twarzy. Dla mnie jednym z nich jest właśnie „Here Comes the Sun” z płyty „Abbey Road”. Jest to też świetny utwór do słuchania w drodze do pracy w tak ładny, choć rześki poranek jak dzisiejszy. Ze stacji metra Dworzec Gdański do pracy mam jakieś 5 minut na piechotę. Ponieważ w metrze zwykle czytam, a nie skupiam się na muzyce, po wyjściu z niego zawsze przeczesuję swój odtwarzacz w poszukiwaniu utworu do posłuchania podcza spaceru do pracy. Dziś padło właśnie na Beatlesów.

Ostatnio znowu wrócili oni do łask. Dzięki The Beatles Rock Band każdy, w domowym zaciszu, może poczuć się jak członek kwartetu z Liverpoolu. Jako wielki fan gier muzycznych (karaoke na imprezach rządzi, kto nie próbował polecam!), zamierzam kiedyś wyposażyć się i w Rock Band, jeżeli fundusze na to pozwolą.

Bardzo się cieszę, że o Beatlesach znów stało się głośno. O ile bowiem Stonesi (z racji tego, że wciąż istnieją) nie tracili popularności, o tyle Beatlesi jakby nieco przycichli. Byłaby to wielka szkoda dla muzyki, gdyby kolejne pokolenia nie były obeznane z ich muzyką. Ja miałem łatwiej – jako, że moja rodzicielka w młodości kochała się w Paulu McCartney’u, już od dziecka byłem oswajany z muzyką The Beatles. Jedną z pierwszych ich płyt, która usłyszałem była właśnie „Abbey Road”. Płyta wspaniała! Zawierająca nie tylko „Here Comes the Sun” (które od razu przypadło mi do gustu, ale również „Come Together” (utwór, którzy lubię tak bardzo, że jego fragment wykorzystałem go w filmie korporacyjnym ) czy „Octopus’s Garden” – najpopularniejsza kołysankę w Wielkiej Brytanii. Na tym albumie chłopaki odeszli od konwencji, cóż, bigbeatowego boysbandu i pokazali, że są muzykami z krwi i kości. Jeżeli z jakiegoś powodu nie znacie „Abbey Road” – nadróbcie zaległości!

Na koniec „Here Comes the Sun” w wersji z Rock Band – musze przyznać, że jestem nią zachwycony:

Dziękuję za wszystkie słowa motywacji do dalszego pisania! Wypadłem z rytmu – przyznaje. Ale zabieram się do roboty. Już niebawem na Dźwiękach Muzyki znów poczytacie o moich muzycznych fascynacjach

do przeczytania!

Kuba