Kolejny wpis o salsie miałem już w zasadzie ochotę popełnić po sobotniej imprezie u nas w domu, na której jako jeden z dwóch mężczyzn tańczących salsę (do tego ten bardziej doświadczony, o dziwo ) miałem przyjemność zatańczyć z większością obecnych na imprezie dziewczyn (z niektórymi po raz pierwszy, ale mam nadzieję nie ostatni Magdo!). Doświadczenie to mogę określić tylko jednym słowem – boskie

Jak zapewne domyślacie się po takim wstępie, moja miłość do salsy nie dość, że nie przygasa, to wręcz rozkwita na dobre. Na parkiecie czuję się coraz lepiej, wreszcie przechodzi mi strach przed proszeniem do tańca nieznanych mi kobiet – generalnie i lekką dozą kryptoreklamy – I’m lovin’ it!

Ponieważ również dziś wybieramy się silną ekipą na salsotekę (do klubu Euforia na pasażu Wiecha), postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma utworami salsowymi, które ostatnio chodzą mi po głowie. Have fun i do zobaczenia na parkiecie

DLG – Quiero Decirte Que Te Amo – mój absolutny (i nie tylko mój, prawda Basiu?) ulubieniec. Genialny utwór. I dobry do tańczenia

Massimo Scalici – You (salsa remix) – znany utwór zremiksowany na salsę. Dzięki niemu udało mi się przekonać do salsy moją koleżankę z pracy. Ale nie tylko dlatego go lubię.

Justin Timberlake – What Goes Around (Salsa Remix) – skoro już przy coverach jesteśmy, coś co znalazłem ostatnio

Pamiętam (ledwo, ale w moim wieku to coraz powszechniejsze podobno ), gdy dowiedziałem się, że Robbie Williams nagrywa płytę jazzową, która ma być hołdem oddanym Frankowi Sinatrze. Najpierw byłem zaciekawiony, ale po krótkiej refleksji stwierdziłem, że to się nie może udać i zapomniałem o całej sprawie. W końcu, czy możliwe jest, aby muzyk popowy był w stanie tak diametralnie zmienić swój styl i do tego podołać wyzwaniu, jakim niewątpliwie jest repertuar jazzowo-bigbandowo-sinatrowy? Nieeeeeee… To zdecydowanie nie mogło się udać.

I jak na złość się udało. Najpierw pojawił się singiel nagrany z Kylie Minogue, pt. “Something Stupid”. Moim zdaniem, najsłabszy na całym albumie. Nie znaczy to, że zły. Najsłabszy. Niemniej jednak na tyle interesujący, żeby przykuć moją uwagę i na nowo wzbudzić we mnie ciekawość albumem “Swing When Y0u’re Winning”. Wysupłałem kasę z kieszonkowego (hehe, to były czasy) i podreptałem do Empiku.

Wspominałem już w swoim blogu, że mam szczególny sentyment do jazzu. Uwielbiam ten gatunek. W każdej odmianie, choć nie ukrywam, że najbardziej pasują mi kompozycje nieskomplikowane, rytmiczne, powiedziałbym zrozumiałe. Mój drogi ojciec mówi o nich, że są grane “czysto, równo i po ludzku”. Takie właśnie utwory grały big-bandy i takie utwory śpiewał “Frankie”. Chwała Williamsowi za to, że idealnie oddał klimat czasów ich świetności. Nie spodziewałem się tego po nim, prawdę mówiąc.

Robbie przyznał, że jego celem było przede wszystkim oddanie hołdu Frankowi Sinatrze. Ba, w jednym z utworów mistrza (“It Was a Very Good Year”), dzięki nowoczesnej technice, obaj śpiewają razem. Poza tą piosenka na albumie znalazły się kompozycje Duke’a Ellingtona, Nata Kinga Cole’a, Kurta Weilla czy George’a Gershwina. Same wielkie nazwiska. A do tego wszystkiego, niejako na deser, Robbie na płycie umieścił również jedną swoją kompozycję “I Will Talk And Hollywood Will Listen”. Jest ona tak dobrze dopasowana klimatem do reszty, że mocno się zdziwiłem, gdy dowiedziałem się, kto jest jej kompozytorem.

Płyty słucha się niezwykle przyjemnie. Kołyszące rytmu basowe, do tego cała sekcja dęta – poezja. No i wokal Robbiego – pierwsza klasa.  Słychać również jak dużą frajdę miał on podczas nagrywania. Zaprosił do studia swoich przyjaciół – poza Minogue, również Ruperta Everetta i Jonathana Wilkesa. Każdy z nich wniósł coś ciekawego do albumu i do śpiewanych utworów (duet z Everettem – “They Can’t Take That Away From Me” oraz “Mr. Bojangles” to zdecydowanie moje ulubione utwory). Nie są to tylko znane nazwiska, wykorzystane do zwiększenia siły marketingowej płyty.

Nie wiem, jak ortodoksyjni fani Williamsa zareagowali na ten album. Dla mnie jednak jest to kawał świetnej muzyki i idealny hołd dla lat świetności jazzu i swingu. Jeżeli wcześniej nie mieliście tej płyty w rękach – marsz do sklepu. Nie sądzę, abyście poczuli się zawiedzeni!

A na koniec dwa utwory z płyty, na zachętę:

“They Can’t Take That Away From Me”

“Mr Bojangles”

P.S. To jest kolejny album, który wykopałem i przerzuciłem na MP3. Zachęcam Was do tego samego. Na pewno na płytach macie tony muzyki o której zapomnieliście, a która wciąż warta jest słuchania.

Przez niemal 25 lata mojego życia udało mi się zgromadzić całkiem pokaźną kolekcję płyt CD. Smutna prawda jest jednak taka, że ostatnimi czasy przerzuciłem się na muzykę w wersji elektronicznej. Discman przegrał z odtwarzaczem MP3. Moje płyty stały na półce i zbierały kurz. Ostatnio jednak coś mnie tknęło i postanowiłem swoje ulubione albumy, których dawno nie słuchałem, zdigitalizować i wrócić do nich, aby sprawdzić, czy “stara miłość nie rdzewieje”, a przy okazji sprawdzić, czy nie znajdę jakiejś ciekawej muzyki do “Masztalerza”. I wiecie co? Nie przerzuciłem jeszcze połowy moich zbiorów a już wiem, że był jeden z moich lepszych pomysłów

Płyta “All This Time” Stinga (jedna z pierwszych odkopanych ) to album niezwykły. Nie tylko dlatego, że zawiera nietypowe aranżacje największych przebojów artysty, ale przede wszystkim dlatego, że została nagrana 11.09.2001 roku. Wszyscy muzycy biorący udział w koncercie, który miał miejsce w Il Palagio we Włoszech, wiedzieli o zamachu na WTC. Sting nawet zastanawiał się nad odwołaniem imprezy, ale wszyscy jego muzycy postanowili zagrać pomimo tragicznych wydarzeń w Nowym Jorku i koncert się odbył. Został on zadedykowany ofiarom ataku.

Już w pierwotnym zamyśle utwory przygotowane na ta płytę były zaaranżowane na nowo, w dużo spokojniejszym stylu. Bliżej temu albumowi miało być do płyt “Unplugged” niż do klasycznych koncertówek.  Sam Sting przyznał jednak, że w związku z wydarzeniami w USA klimat wieczoru znacząco różnił się od pierwotnych zamierzeń. Był bardziej nostalgiczny, smutniejszy. Słychać to bardzo dobrze we wszystkich utworach. Dla mnie ten album jest idealny na jesień. Ale raczej, żeby się zadumać i wyciszyć niż aby poprawić sobie humor.

Szczególnie z tego albumu polecam cztery utwory: “Roxanne” (świetna wersja), “Mad About You” (jeden z moich ulubionych utworów Stinga), “Moon Over Bourbon Street” i “Fields of Gold”.

Jeżeli tak jak lubicie Stinga, ta płyta na pewno Was nie zawiedzie!

A na koniec jeszcze jedna ciekawostka – Sting grający na lirze w jednym z odcinków “Studio 60 on the Sunset Strip” (bardzo fajnego serialu, który jednak nie cieszył się ogromna popularnością i został zdjęty):

Jak już kiedyś pisałem w wolnych chwilach jestem członkiem Teatru Kontrapunkt. Działam w nim od prawie 10 lat i na razie nie zapowiada się, żebym miał przestać. Mało tego, od czerwca poza aktorstwem zajmuję się również reżyserią. Można więc rzecz, że wciągam się w teatr coraz bardziej (o ile to jeszcze w ogóle bardziej możliwe ). Sztuka nad którą pracujemy nosi tytuł “Masztalerz”.

Muszę Wam powiedzieć, że reżyseria to nie jest łatwe zadanie. Podobnie jak z aktorstwem może się wydawać, że to nic trudnego. Trzeba powiedzieć aktorom gdzie mają stać i co robić i “z czapki”. A właśnie, że nie! Po pierwsze trzeba wiedzieć, gdzie Ci aktorzy mają stać i co robić. W każdej sekundzie spektaklu! Po drugie aktorzy muszą się dobrze czuć w tych sytuacjach, ponieważ to od nich zależy ich interpretacja i wykorzystanie. To nie reżyser gra (chyba, że sam sie obsadzi we własnej sztuce Ja tak zrobiłem, hehe), tylko aktorzy. Jeżeli oni nie czują się dobrze, nawet najlepszy reżyser polegnie.

Bardzo ważnym składnikiem każdego spektaklu teatralnego (filmu również) jest muzyka. Buduje klimat, podkreśla niektóre fragmenty dialogu. Dlatego już na początku prac na “Masztalerzem” zaczęłem przeczesywać swoją bibliotekę muzyczną w poszukiwaniu odpowiednich utworów. W tej chwile jesteśmy w połowie pracy nad spektaklem (choc najtrudniejsze przed nami), a ja ciągle szukam. Tak trudne jest to zadanie. Mam już kilka pomysłów, wiem, że soundtrack “Masztalerza” będzie się kręcił wokół klimatów jazzowo-instrumentalnych, ale żadnych pewniaków jeszcze nie ma.

Jednym z ciekawszych albumów, który wpadł mi w ręcę podczas poszukiwań jest “East Meets East” Nigela Kennedy’ego, który nagrał wraz z krakowskim zespołem grającym muzykę klezmerską – Kroke. Jest to o tyle zabawne, że w “Pragmatystach”, naszej poprzedniej sztuce, również wykorzystaliśmy jego muzykę. Wtedy byli to “Jeźdźcy Burzy”, czyli cover zespołu The Doors, tym razem stawiam na autorskie kompozycję mieszkającego w Polsce wirtuoza skrzypiec.

“East Meets East” to album, jak bardzo trafnie wskazuje na to jego nazwa, bardzo zakorzeniony we wschodnioeuropejskiej tradycji i kulturze. W szerokim tego słowa znaczeniu. Słuchając tej płyty można odnieść wrażenie, że celem skrzypka było uchwycenie tego specyficznego dla Krakowa nastroju “cesarsko-królewskiego” kotła, w którym obok siebie występowały motywy żydowskie, węgierskie czy polskie. Musze przyznać, że bardzo mi taki nastrój odpowiada.

Szczególnie zaś do gustu przypadły mi dwa utwory i to właśnie o nich myślę pod kątem “Masztalerza”.

Oto one:

“Lullaby for Kamila”

“T 4.2″

Oba bardzo spokojne, oba bardzo nastrojowe. Na razie słucham ich przynajmniej raz dziennie i ciągle nie mogę się zdecydować, które bardziej pasuje do pełnej napięcia sceny miłosnej między głównymi bohaterami. Jeżeli macie swój typ, zachęcam, żebyście się podzielili. A w międzyczasie posłuchajcie całej płyty Nigela. Naprawdę warto!

Jeżeli śledzicie mojego bloga od jakiegoś czasu, na pewno pamiętacie jak zachwycałem się tym, że zacząłem tańczyć. Po krótkim romansie z jazzem i hip-hopem (do których na pewno wrócę) pod koniec czerwca odkryłem (razem z żoną) moją na razie największa miłość taneczną – salsę. Każdy kto kiedykolwiek spróbował salsy na pewno rozumiem co mam na myśli. “Easy to learn, hard to master” – tak w najprostszy sposób można podsumować ten taniec. Już po pierwszych zajęciach można iść na salsotekę, ale żeby naprawdę wymiatać potrzeba lat ćwiczeń. Razem z moją drugą połową na razie ciągle się uczymy, ale z radością muszę przyznać, że nasz taniec zaczyna wreszcie coś rozsądnego przypominać.

Poza niewątpliwym moim zdaniem pięknem samego tańca (konkretnie tańczących, a jeszcze dokładniej tancerek ) bardzo istotną rolę w salsie odgrywa muzyka. Idealna na imprezę. Żywa, energiczna, z bardzo rygorystycznym rytmem, który w ryzach trzymają instrumenty zwane clave. Jako miłośnik muzyki wszelakiej, równie ochoczo co do nauki tańca zabrałem się za uzupełnianie mojej biblioteki muzycznej o salsowe rytmy. Tak właśnie wpadłem na płytę “Rhythms Del Mundo”.

Jest to album, stworzony przez kubańskich muzyków współtworzących lub współpracujących z Buena Vista Social Club. Aż dziw więc, że ten akurat album przeszedł jakoś bez echa! “Rhythms Del Mundo” to krążek zawierający covery znanych utworów takich artystów jak Coldplay, U2 czy Maroon 5, ale również nowe aranżacje klasyków, jak chociażby “As Times Goes By” czy “Killing Me Softly”. Mieszanka dośc nietypowa, a jednak doskonale zestawiona. Najlepsza rekomendacją niech będzie fakt, że kilku utworów z niej słucham codziennie. Na czele z genialnym “I Still Haven’t Found What I am Looking For”:

W życiu bym nie przypuszczał, że ktoś może w tak genialny sposób przerobić jeden z moich ukochanych utworów. Niesamowita dawka pozytywnej energii, prawda? Nogi same rwą się do tańca Drugim ciekawym i świetnym przykładem tego, do czego zdolni sa muzycy Buena Vista Social Club jest cover piosenki “Clocks” zespołu Coldplay:

Ten utwór akurat trochę mi się przejadł – jest jednym z ulubionych “training tracków” naszych instruktorów salsy. Co nie zmienia faktu, że zaaranżowany jest genialnie.

Również z klasykami muzyki na płycie “Rhythms Del Mundo” muzycy obeszli się z klasą i należytym szacunkiem. “As Time Goes By” w wykonaniu Ibrahima Ferrera robi ogromne wrażenie.

Polecam tą płytę równie gorąco co polecam wszystkim, którzy jeszcze nie próbowali, naukę salsy. To świetna zabawa we wspaniałej atmosferze!

Do zobaczenia na parkiecie! Choćby dziś w klubie Skafander na Miodowej

Słowo się rzekło, pisać trza Zanim przejdę do meritum, muszę Wam powiedzieć, że cieszę się, że znowu się zabrałem do pisania. Zwłaszcza, że mam tak wiernych i wybaczających czytelników, którzy gnębili mnie, żebym znów zaczął blogować.

Dziś, korzystając z tego, że z oknem ostatnie podrygi lata, piosenka o słońcu. I to nie byle jaka piosenka! Panie i Panowie, po raz pierwszy na łamach Dźwięków Muzyki – John, Paul, George i Ringo, czyli The Beatles!

(szaleństwo na widowni)

Są takie utwory, których człowiek słucha i od razu tzw. banan pojawia mu się na twarzy. Dla mnie jednym z nich jest właśnie “Here Comes the Sun” z płyty “Abbey Road”. Jest to też świetny utwór do słuchania w drodze do pracy w tak ładny, choć rześki poranek jak dzisiejszy. Ze stacji metra Dworzec Gdański do pracy mam jakieś 5 minut na piechotę. Ponieważ w metrze zwykle czytam, a nie skupiam się na muzyce, po wyjściu z niego zawsze przeczesuję swój odtwarzacz w poszukiwaniu utworu do posłuchania podcza spaceru do pracy. Dziś padło właśnie na Beatlesów.

Ostatnio znowu wrócili oni do łask. Dzięki The Beatles Rock Band każdy, w domowym zaciszu, może poczuć się jak członek kwartetu z Liverpoolu. Jako wielki fan gier muzycznych (karaoke na imprezach rządzi, kto nie próbował polecam!), zamierzam kiedyś wyposażyć się i w Rock Band, jeżeli fundusze na to pozwolą.

Bardzo się cieszę, że o Beatlesach znów stało się głośno. O ile bowiem Stonesi (z racji tego, że wciąż istnieją) nie tracili popularności, o tyle Beatlesi jakby nieco przycichli. Byłaby to wielka szkoda dla muzyki, gdyby kolejne pokolenia nie były obeznane z ich muzyką. Ja miałem łatwiej – jako, że moja rodzicielka w młodości kochała się w Paulu McCartney’u, już od dziecka byłem oswajany z muzyką The Beatles. Jedną z pierwszych ich płyt, która usłyszałem była właśnie “Abbey Road”. Płyta wspaniała! Zawierająca nie tylko “Here Comes the Sun” (które od razu przypadło mi do gustu, ale również “Come Together” (utwór, którzy lubię tak bardzo, że jego fragment wykorzystałem go w filmie korporacyjnym ) czy “Octopus’s Garden” – najpopularniejsza kołysankę w Wielkiej Brytanii. Na tym albumie chłopaki odeszli od konwencji, cóż, bigbeatowego boysbandu i pokazali, że są muzykami z krwi i kości. Jeżeli z jakiegoś powodu nie znacie “Abbey Road” – nadróbcie zaległości!

Na koniec “Here Comes the Sun” w wersji z Rock Band – musze przyznać, że jestem nią zachwycony:

Witajcie,

Dziękuję za wszystkie słowa motywacji do dalszego pisania! Wypadłem z rytmu – przyznaje. Ale zabieram się do roboty. Już niebawem na Dźwiękach Muzyki znów poczytacie o moich muzycznych fascynacjach

do przeczytania!

Kuba

Parafrazując “Warszawę” T.Love’u: “za oknem zimowo zaczyna się piątek”. Pogoda nie nastraja optymistycznie, choć fakt, że weekend przede mną jakoś trzyma mnie na duchu. W takich chwilach człowiek ma ochotę usiąść w miękkim, głebokim fotelu z winem/herbatą i posłuchać czegoś nastrojowego. Najlepiej śpiewanego na żywo przez jakiś ciepły, kobiecy głos. Sądzę, że się ze mną zgodzicie, dlatego dziś przedstawiam Wam pięć najpiekniejszych moim zdaniem kobiecych głosów, nie tylko na tak wredną pogodę, jak dziś.

1. Alicia Keys

Miałem niewątpliwą przyjemność posłuchać jej w zeszłym roku na żywo, podczas koncertu w Warszawie i byłem zachwycony. Tak bardzo, że mogę jej wybaczyć wpadkę, jaką moim zdaniem był utwór do nowego Bonda. Najbardziej w jej twórczości odpowiadają mi jej nastrojowe ballady, które śpiewa przy akompaniamencie fortepianu – “Fallin’”, “How Come You Don’t Call Me Anymore” czy “If I was Your Woman” to utwory, które moge słuchać wielokrotnie. Cieszę się, że z każdą kolejną płytą Alicia coraz bardziej skłania się ku motywom jazzowym. Bardzo fajnie współgrają one z jej podstawowym soulowo-rythmbluesowym brzmieniem.

Alicia Keys – Fallin’

2. Loreena McKennitt

Jedna z najbardziej znanych wokalistek i harfistek wykonujących muzykę celtycką. Obdarzona pięknym głosem. Trafiłem na jej ślad dzięki mojemu bratu ciotecznemu, któremu z kolei muzykę Loreeny poleciła przyjaciółka tańcząca tańce irlandzkie. Mam dwa jej albumy – “Elemental” i “The Mask and Mirror” i oba polecam z całego serca. Świetna muzyka do sesji RPG albo jako tło do lektury Tolkiena (zawsze jej słucham, gdy czytam “Władcę Pierścieni”).

Loreena McKennitt – Lady of Shalott

3. Whitney Houston

Bardzo ucieszyła mnie informacja, że Whitney pozbierała się po poważnych problemach osobistych, zakończyła odwyk i pracuje nad nową płytą. Co by nie mówić, jej głos był (i mam nadzieję, że nadal jest) powalający. “I Will Always Love You” to jeden z tych utworów, które wgniatają w fotel. Ostatnio miałem przyjemność słuchać tego utworu na żywo podczas finału “Jak Oni Spiewają”. Wykonywała go Edyta Górniak i muszę powiedzieć, że naprawdę pokazała klasę. Zaśpiewała pięknie. Ale i tak była pół kroku za Houston. Stąd miejsce amerykańskiej wokalistki na mojej liście.

Whitney Houston – I Will Always Love You

4. Aretha Franklin

Wokalistka powszechnie uważana za “królową muzyki soul”. Zdobyła 18 nagród Grammy. Magazyn “Rolling Stone” przyznał jej pierwsze miejsce w rankingu największych piosenkarzy i piosenkarek wszechczasów. I mógłbym tak wymieniać jeszcze długo. Aretha Franklin to ikona muzyki. Jej potężny, głeboki głos pasuje równie dobrze do utworów bluesowych i jazzowych. W obu tych gatunkach (jak również w wielu innych) Franklin radziła sobie świetnie. I nadal to robi. A dla mnie zawsze mistrzostem świata w jej wykonaniu będzie “Respect”:

Aretha Franklin – Respect

A tak na marginesie – wiecie, że Aretha Franklin jest matką chrzestną Whitney?

5. Angela Aki

Niedawno Wam ja przedstawiałem, więc wiecie, że jest to moje ostatnie odkrycie i chwilowo jestem nią zafascynowany. Jej albumy zadomowiły się na moim Ipodzie i prędko stamtąd nie znikną. Naprawdę szczerze polecam!

Angela Aki – Knocking on Heaven’s Door

No i proszę – gotowe. Przy okazji tworzenia tego zestawienia zauważyłem ciekawą rzecz – przez to, że wychowałem się na bluesie i jazzie, najbardziej podobają mi się wokalistki afroamerykańskie (żeby być poprawnym politycznie ). Angela Aki jest tu wyjątkiem potwierdzającym regułę. Jakoś ciężko mi było wymienić jakąś białą (a co tam!) piosenkarkę, która powinna znaleźć się na tej liście. Ale może się mylę? Co o tym sądzicie?

Dziś będzie nieco depresyjnie. Ale nie dlatego, że mam doła, czy coś w tym stylu – nic z tych rzeczy. Pogoda dopisuje, czuję się dobrze i jestem generalnie zadowolony z życia. Dlaczego więc piszę o “Black Hole Sun”? Wszystko przez moją żonę Poprosiła mnie wczoraj, żebym póścił jej ten utwór i siedzi mi w głowie od tamtego czasu…

Zwłaszcza w wersji akustycznej w wykonaniu Chrisa Cornella – byłego wokalisty Soundgarden, który ostatnio zasłynął utworem “You Know My Name” z filmu o Bondzie zatytułowanym “Casino Royale”. Oto ona:

To jest sztuka – zaaranżować utwór rockowy na akustyka tak, żeby nie stracił na uroku.

Dla mnie, Black Hole Sun jest jednym z najlepszych utworów kapel grunge’owych. Lekko psychodeliczny w zwrotkach i pełen mocy w refrenie. No i ten teledysk:

Niezła jazda, prawda? Szkoda tylko, że Soundgarden to zespół w zasadzie tylko tego jednego przeboju. Choć nagrali 6 albumów (w tym jeden z utworami z singli), zapamiętani zostaną jako wykonawcy “Black Hole Sun”. A czasami nawet i to nie, bo jestem przekonany, że jest wiele osób, które kojarzy kawałek, ale nie zespół, który go gra.

Z muzyką grunge to w ogóle była ciekawa sprawa. Pojawiła się, narobiła szumu i zniknęła. Pewnie, Pearl Jam jeszcze się trzyma. Silverchair nie koncertują, ale oficjalnie nie zakończyli działalności. Ale, pomimo tego, nie ma już tej mocy i energii, która powodowała, że na początku lat 90. tłumy muzyków emigrowały do Seattle, do mekki grunge’u.

A szkoda, bo dla mnie ta muzyka ma niesamowity magnetyzm. Jest energetyczna, ostra, “brudna” i “chropowata”. Taki rock na sterydach  A poza tym wielu z jej wykonawców naprawdę buntowało się z przekonania. Nawet jeżeli się z nimi nie zgadzam, to szanuję ich wiarę i przekonania. Troche brakuje mi takiego ruchu w muzyce w XXI wieku. Ale z drugiej strony dopiero 9 lat za nami. Do końca stulecia jeszcze sporo czasu. No i zawsze można posłuchać starych nagrań Nirvany, Soundgarden czy Pearl Jamu. To kawał dobrej muzyki!

Swoje muzyczne poszukiwania prowadzę nieustannie. Ciagle staram się znajdować nowych, ciekawych i nieznanych wykonawców. Jednym z moich ostatnich odkryć jest właśnie Kina Grannis.

Wpadłem na nią robiąc reserach do postu o kołysankach. Pisałem w nim o jednym z moich ulubionych japońskich utworów -“Ue wo muite arukou”, znanym również jako “Sukiyaki song”. Przekopałem YouTube w poszukiwaniu różnych wersji tego utworu i w pewnym momencie trafiłem na:

Prawda, że ładny cover? Wykonawczyni też niczego sobie Tak mi się tak wersja spodobała, że zacząłem szperać w necie z zamiarem dowiedzenia się czego o tej dziewczynie. Niech jako wstęp do opowieści o niej posłuży film, który jest zamieszczony na jej profilu na YouTube:

Tak jest dziewczęta i chłopcy – Kina jest kolejnym produktem marketingu szeptanego. Nie pierwszym – to fakt. Przed nią w podobny sposób wybiłą się Colbie Caillat, znana z przeboju “Bubbly”. O ile jednak Caillat jakoś mnie nie porażała swoim talentem, o tyle mój podziw dla Kiny rósł z utworu na utwór.

Nie jest łatwo śpiewać wyłącznie w akompaniamencie gitary. Zwłaszcza, jeżeli samemu się na niej gra. Wie o tym każdy, kto kiedykolwiek tego próbował. A Kina najwyrażniej nie ma z tym problemów. Ale nie tylko w technice leży źródło mojego podziwu dla tej młodej (młodszej ode mnie o rok ) dziewczyny.

Najbardziej podziwiam jej talent do pisania utworów. Na jej kanale na YouTube jest ich już całkiem spora baza – 42 oryginalne kompozycje. Większość z nich trafiła również na 3 albumy, które jak dotąd wydała Kina (czwarty już w drodze!). Znajdziecie tam zarówno utwory mniej poważne (jak chociażby “Gotta Dig” – piosenka poświęcona serwisowi Digg.com), jak i bardziej dojrzałe (“Goodnight”, “Give Me Back”, “Message from your heart”).

Kina została już doceniona przez szerszą publiczność w USA. Utwór “Message from your heart” wygrał konkurs organizowany producenta chipsów i został wyemitowany podczas finału Super Bowl (co jest nie lada wyczynem). Dwa jej utwory (“Our to Keep” i “Walking Away”) zostały wyemitowane w serialu “General Hospital”.

A mnie najbardziej urzeka to, że pomimo tych wszystkich osiągnięć ta dziewczyna raz w tygodniu siada przed kamerą internetową i nagrywa w swoim domu kolejny utwór. Przy okazji rozmawiając z fanami, opowiadając o swoim życiu i, co chyba najważniejsze, świetnie się przy tym bawiąc. Zdecydowanie bardziej wolę taki kontakt z artystą niż tylko słuchanie albumów.

Zachęcam Wam do zapoznania się z muzyką Kiny Grannis. Wejdźcie na jej stronę, poczytajcie jej bloga, śledzcie jej kanał na YouTube. Moim zdaniem naprawdę warto.

A na koniec jeszcze jedna próbka jej możliwości:

Aha i jeszcze jedno. Ktoś z Was może powiedzieć, że Kina jest tylko kolejnym wytworem marketingu. Niech i tak będzie. Ale nie stoją za nią wielkie pieniądze, tylko ogromna rzesza fanów, który promują ją jak mogą. A taką charyzmę należy szanować. Przynajmniej moim zdaniem.